JÓZEF GRAJNERT

(1831–1910)

Chór myśliwych

Wesoło na niebie błysnął świt biały,

Pobudkę myśliwską trąbki zagrały,

Las jeszcze okrąża wieńcem mgła sina

I rosa połyska – będzie zwierzyna!

Nabijać broń, wsiadać na koń!

I ciętą smycz puścić na dzicz!

W dalekie ostępy, w knieje głębokie,

Zatoczmy oplotem koło szerokie:

Już grają legawce, smycz w dzika trop hasa,

Ha! mamy broń w dłoni, kordelas u pasa!

Zwierz biegnie w cwał, rozległ się strzał,

A za nim w ślad: „Już nasz, już padł!”

Hej! W czasach tych przeszłych wszak to bywało,

Nad dzikiem, nad turem, echo trąb grało,

Spod starych konarów zbrojna drużyna,

Na ostre wyzywa czarnych puszcz syna.

Bór cały drżał, gdy huknął strzał,

A leśnych dum wtórował szum.

I borów matecznik legł dziwo-zwierzę

I z kołysk dębowych rośli rycerze,

Po bojach, po krwawych, ot, dla wytchnienia

Spieszyli z oszczepem w dębów sklepienia.

Z niedźwiedziem w pas, szli bić się w las,

W ich dłoni grot – to istny grzmot!

Hej! bracia myśliwi! Toż to swoboda!

I w żyłach, choć starych, zawsze krew młoda.

W zawody z wichrami pędzić w czahary,

Z potworem po borach brać się za bary.

I zwierza zgon otrąbić tam,

I złożyć go u stóp swych dam…